Vandamálið sem enginn talar um
Flestir fótboltaklúbbar í Íslandi standa frammi fyrir sömu stærðarvöxtu. Þjálfarar. Við höfum of marga. Of óreynda. Of illa menntaða.
Já, það er erfitt að segja það hörðum orðum, en það er sannleikinn. Þegar ungir drengir og stelpur eru settir undir stjórn einhvers sem átti bara gott tímabil sem leikmaður árið 2003, þá erum við ekki að byggja framtíð. Við erum að trufla hana.
Hvað gerir faglegann þjálfara?
Ekki bara reynsla. Reynsla er bara málmur án mótunar. Faglegir þjálfarar þurfa það sem vantar flestum: kerfisbundna þekkingu, sálfræðilega skilning á þróun leikmanna, og – mikilvægast – óhræðni við að segja leikmann að hann sé ekki nógu góður.
Þeir skilja tækni. Þeir vita hvernig á að byggja stigsmynd úr ungum leikmönnum sem virka hvorki sterkir né hraðir né sérstaklir. Þeir gera þá betri. Dag eftir dag.
En það er fleira. Faglegir þjálfarar hafa samskiptafærni sem blikra ekki. Þeir kunna að tala við foreldra án þess að láta sig róa. Þeir skapa deildarandann sem ekki blikrar þegar fyrsti tapið kemur.
Hins vegar er þetta erfitt
Menntun þarf tíma. Hún þarf pening. Hún þarf aðlögun á því hvernig við við deilum trúnaðarstöðum. Margt nyrjungarflæði.
En við getum ekki haldið áfram með gamla leikinn. Það dugar ekki lengur.
Hvernig breytumst við nú?
Það byrjar á því að viðurkenna að fagmenntun er ekki smúrkun. Það er krafa. Klúbbar sem vilja vinna titla – og já, það ætti að vera markmið allra – þurfa þjálfara sem kunna sitt. Endalaust.
Þeir þurfa að læra sálfræði ungra leikmanna. Þeir þurfa að skilja tækna þróun innan leiksmanna sinna. Þeir þurfa að vita hvernig á að lesa leikinn þrjú þrep fram í tímann.
Kannski er kominn tími til að skoða hvað footballhmis.com og önnur úrræði bjóða upp á. Endalaus námskeið. Vottun sem þýðir eitthvað. Netkerfi faglegra þjálfara sem vita hvað þeir eru að gera.
Síðasta hugsuning
Faglegir þjálfarar byggja liði sem endast. Þeir eru ekki harmonic tilfinningar sem fara á brott þegar tapið kemur. Þeir eru rót. Núningur á stærstu völlum sem þykjast endalaus.
Spurningin er ekki hvort við þurfum þá. Spurningin er hvort við erum tilbúin að borga fyrir þá.